Graduation

Met de principal Mr. Starr

De overgang van de kleuterschool naar de lagere school wordt hier (op Jesper's school in ieder geval) erg serieus genomen. Het is echt de afsluiting van een periode en dat wordt gevierd met een heuse Graduation Ceremony!

Vandaag om 10.30 uur werden we in de aula van Jesper's school verwacht. Die zat stampvol met (netjes aangeklede) ouders, bijna zonder uitzondering gewapend met video en/of fotoapparatuur. Na een korte inleiding van het schoolhoofd kwamen de graduates door het middenpad aangemarcheerd. En ze hadden allemaal zo'n graduation cap met een kwastje op - gewoon van karton, maar toch; het zag er zo schattig uit allemaal!

Mijn kleine hartenbreker!

Ondertussen is het al weer bijna twee weken geleden dat dit is voorgevallen, maar ik wilde het jullie toch niet onthouden.

Op een dag/avond stond ik aan de afwas (nee, niet alles gaat in de vaatwasmachine) toen er werd aangebeld: Een van Jesper's vriendinnetjes, laten we haar X noemen, stond aan de deur, met aan haar arm een schattig tasje waar ze een envelop uit tevoorschijn toverde. Op haar vraag "Is Jesper aanwezig?" moest ik helaas ontkennend antwoorden, want hij was even met zijn vader op pad. Dus kreeg ik de opdracht de post door te geven. Bij thuiskomst had Jesper geen interesse in zijn brief; hij keek er amper naar. En dat terwijl hij normaal gek is op post.

De een zijn dood ...

"Als jij dood gaat, de dag voor je dood gaat, moet je eten kopen". Weer zo'n leuke uitspraak van Jesper, maar er ging heel wat aan vooraf. 's Ochtends tijdens het ontbijt hebben we Jesper verteld dat we naar Zwitserland gaan verhuizen. We zaten er al een tijdje tegen aan te hikken, want het is natuurlijk ontzettend zielig voor dat manneke. Maar we konden het niet veel langer uitstellen, want vanaf aankomende week beginnen de voorbereidingen voor de verkoop van ons huis en dat kunnen we toch echt niet voor hem verborgen houden.

In eerste instantie reageerde hij boven verwachting: Geen geschreeuw en gehuil, alleen wat praktische vragen als "wanneer, hoe, waar precies", zijn ogen glommen en hij leek het wel spannend te vinden allemaal! Ondertussen werkten die hersentjes natuurlijk op volle toeren en gedurende de dag kwamen er zo af en toe wat vragen in hem op.

Verhaaltjes voor het slapen gaan

Jesper is op het moment erg met de dood bezig, een begrip dat we hem al redelijk vroeg hebben moeten uitleggen aangezien onze straat aan een begraafplaats grenst. Hij weet ook van zijn opa Koos, of zoals hij het zegt: "Mijn opa die dood is."Vanavond begon hij weer: "Mama, wat gebeurt er als je dood bent? Is er dan niets meer?" Oh, help, moet ik nu vertellen wat ik persoonlijk denk, of zal ik de katholieke gedachtengang volgen? (zoals ik heb beloofd tijdens Jesper doop) Laat ik eerst het 'water'  even testen: "Hebben ze je dat niet verteld op school?" Ja dus. "Nou, sommige mensen geloven dat er leven is na de dood, in de Hemel bij God." Inderdaad, dat komt hem bekend voor en hij begint direct van alles te vertellen.

Bijdehandjes gegeten?

"Mary had a little lamb,
little lamb, little lamb,
Mary had a little lamb,
whose fleece was white as snow.
And everywhere that Mary went,
Mary went, Mary went,
and everywhere that Mary went,
the lamb was sure to go."

(oud Engels kinderrijmpje - eerste vers)

Vanmiddag was Jesper met al zijn vriendinnetjes buiten in de sneeuw aan het spelen toen hij opeens zei: "Mary, where is your lamb?" Natuurlijk had Mary geen idee waar Jesper het over had, maar hij gaf graag uitleg: "Well, Mary had a little lamb, so ... Where is your lamb?" Reactie van een van de andere meisjes: "Jesper, you're hilarious!"

Net 5 jaar en nu al zo aan het plagen, dat wordt nog wat later.

Werken?

Grote snow plow in de straat. Feest!

We zitten in de auto onderweg naar school als Jesper aan mij vraagt: "Mama, waarom werken jullie niet?"

(stilte)

Aangezien kinderen sarcasme niet schijnen te begrijpen, begin ik maar niet over het lot van de huisvrouw die achter alles en iedereen aan moet opruimen, elke dag weer. "Maar papa werkt toch elke dag?" Nee, volgens Jesper niet. "Maar je bent toch op kantoor geweest, je hebt toch zelf zijn bureau gezien?" zeg ik. "Nee, dat is geen werken!" Nu ben ik het daar helemaal mee eens, ik zou ook veel liever de hele dag achter een bureau een beetje met cijfers spelen, maar ik ben toch benieuwd wat Jesper dan wel als 'werk' ziet. Hij blijkt er nogal ouderwetse opvattingen op na te houden: Sneeuwruimer (of hoe je zo iemand ook noemt), vuilnisman, medewerker McDonald...

Eindelijk sneeuw!

Donderdagmiddag rond half 4 ging het voor het eerst goed sneeuwen. Het duurde helaas niet al te lang, maar voor Jesper was het genoeg. Hij stond dan ook bij het eerste vlokje dat viel al met zijn shovel in de aanslag. Gelukkig voor hem wilde Evelyn ook wel naar buiten om sneeuw te ruimen, want alleen is maar alleen. Heerlijk hoor, tot het donker werd zijn we buiten gebleven en zelfs Julia heb ik na haar fles nog even in haar snow suit gehesen. Ik had haar in mijn armen en al die sneeuw op mijn jas vond ze maar gek. Ze bleef met haar handje over mijn schouder vegen. De paar vlokjes die in haar gezicht vielen, leken haar daarentegen niet op te vallen...

Martijn zou laat thuis zijn (jaarafsluiting), dus het kwam mooi uit dat Jesper de oprit al had schoongemaakt. Helaas voor mij bleek dat in de tijd dat wij zaten te eten (met de gordijnen dicht) tot de kinderen in bed lagen, er nog een flink pak was gevallen. Kon ik toch ook nog aan de slag! Maar je hoort me niet klagen hoor, het was heerlijk om even te doen.

Van moeras naar kasteel?

De afgelopen dagen barstte onze agenda uit zijn voegen. Het begon vrijdagochtend om 9.30 met het kerstconcert op Pope John Paul. Net als vorig jaar zongen alle JK en SK studenten een aantal kerstliedjes voor een uitverkochte zaal. Beetje jammer alleen dat de voorstelling precies hetzelfde was... Na afloop konden alle ouders mee naar de klas voor een snack en om de door hun kroost geknutselde kerstkaart in ontvangst te nemen.

's Middags om 16.30 konden we weer opdraven. Dit keer voor het Winter Concert op Little Kids Daycare. Alle kindjes hadden een adventkrans op hun hoofd en zongen moderne kerstliedjes. De organisatie was wat chaotisch, maar hier kwam Santa langs! Heel snel hoor, hij gooide de cadeautjes nog net niet naar de kinderen toe. Jesper kreeg een opvouwbare kartonnen racebaan/pitstraat - niet echt duurzaam helaas, geef dan niets of vraag een ouderbijdrage en schaf betere cadeaus aan. Klinkt dit erg ondankbaar? Ik vind het gewoon zonde; het mag een wonder heten als deze set 2010 overleeft.

Een Hollandse vaardigheid

Eindelijk, eindelijk kan Jesper zonder zijwieltjes fietsen. Hallelujah! Nog net op tijd voor we weer bedolven worden onder een dik pak sneeuw. Ooit hadden we de wieltjes omhoog gezet, zodat hij de fiets al meer zelf in balans moest houden, en een maand of 4 geleden zijn ze er helemaal afgehaald. Dat had tot gevolg dat Jesper weigerde te fietsen, want het was eng. Sinds kort kreeg ik hem af en toe zover dat hij het wilde proberen, dus (vers van chiropractor) liep ik dan met hem mee om hem vast te houden. En als hij in een goede bui was en nog niet al te moe, raakte hij niet direct in paniek zodra hij merkte dat ik hem losliet. Hij heeft nog steeds wel hulp nodig bij de afzet en remt graag in het gras, maar hij kan het tenminste. Nu moet hij alleen nog leren dat hij niet steeds aan het eind van de straat stopt, zodat ik er achteraan moet om hem weer dat eerste zetje te geven...

Nu had ik graag een foto of filmpje bij dit stukje geplaatst, maar tussen het vasthouden en achter Jesper aanrennen door is dat nog niet gelukt. Die houden jullie dus tegoed!

Nederlanders vergelijken graag..... "Het gras is altijd groener bij de buren." In ons geval geldt dat niet meer, want volgens onderzoeksbureau Futurebrand is Canada nu het meest gewaardeerde land ter wereld. Nu kunnen wij alleen maar onderschrijven dat het hier echt heerlijk wonen is, zeker als je kinderen hebt.

Santa Claus en Zwarte Piet ... bijten elkaar niet!

Als echte 'emigranten' houden wij stug vast aan de Nederlandse tradities. Dus tellen we de dagen af tot het Sinterklaasjournaal weer begint en tussendoor hangen we nog even de kerstverlichting aan de gevel!

De speelgoedboekjes zijn ook alweer even binnen en Jesper is alles systematisch aan het aanvinken. "Voor de zekerheid" neemt hij de boekjes dagelijks door, want je zal toch iets over het hoofd hebben gezien dat je echt "ja echt!" wilt hebben? Hem uitleggen dat hij echt niet alles krijgt, omdat Sint/Santa voor héééél veel kindjes kadootjes moet kopen, en dat hij al een treinbaan heeft en die o zo leuke Thomas of Chuggingtontrein daarom aan iemand anders zal geven, is tegen dovemansoren. En dus is het aan pa & ma om uit die ellenlange lijst een selectie te maken waarvan wij denken dat hij het langere tijd leuk vindt en dat het liefst nog van een redelijke kwaliteit en educatief is. Pfff...

Maar het meeste heb ik ondertussen in huis en verstopt in de furnace room in de kelder. Gelukkig durft onze held niet in zijn eentje naar beneden (of naar boven) en in het stookhok is hij geloof ik al helemaal nooit geweest. Toch heb ik alles voor de zekerheid in andere dozen en vuilniszakken gestopt, want er zal maar eens een bijdehand vriend(innet)je komen spelen.

Het is bij elkaar een aardige berg* en ik vergeet dan ook steeds dat het voor twee kinderen is. (En voor twee volwassenen - wij zijn ook lief geweest dit jaar!) Helaas voor Jesper krijgt hij lang niet alles van zijn lijst, maar daar is hij op voorbereid. Onderaan heeft hij -met hulp van mama- geschreven "Als ik het dit jaar niet krijg, dan wil ik het volgend jaar".

* Om mijn schuldgevoel enigszins te sussen moet ik dit jaar maar een goede donatie aan de toy drive doen.

OSC Gala Day en reptielen

Vandaag was de laatste dag van het outdoor soccer seizoen; Gala Day. Op deze dag spelen alle teams van de club U4 (9 divisies van 8 teams) en U5 (11 divisies van 8 teams) een korte wedstrijd op hetzelfde complex, naast de indoor hal van de club. Op het veld ernaast staan naast een podium ook allerlei luchtkussens en andere stands. Aangezien elk team uit 8 spelers bestaat en elke speler gemiddeld bij zich heeft: twee ouders, een broertje of zusje, aantal stoelen, koelbox, etc., was het een aardige drukte op Pine Glen.

Wij kwamen met z'n viertjes aan in de warme zon en waren heel blij dat er op het veld nog een lekker windje stond -om 9 uur stond het kwik al op 30 graden. Jesper heeft met het hele team goed zijn best gedaan en hij keek al helemaal uit naar de huldiging na de wedstrijd op het podium.

Raceweekend

Twee races voor Jesper dit weekend: De eerste op zaterdagochtend, gelukkig ruim voor zijn voetbalwedstrijd, de tweede op zondagochtend. Dus twee keer vroeg op, al laat mama verstek gaan, want die loopt op het moment het liefst zo weinig mogelijk!

1. De 2km Run Way Walk - zoals de naam al zegt een wandeling op een van de start/landingsbanen van Toronto Pearson Airport, en dat laatste is natuurlijk de aantrekkingskracht van deze loop. Want hoe vaak krijg je nu de kans om ongestraft 'tussen' opstijgende en landende vliegtuigen te lopen?

En het was maar goed dat het een wandeling was, want Jesper had meer oog voor alle vliegtuigen dan voor het neerzetten van een goede tijd.

Family Fun Fest

De zon heeft de hele dag getwijfeld, maar tijdens het Family Fun Fest van school brak hij gelukkig wel door! Er waren springkussens- en tunnels, schminken, ballonclowns, een loterij en een band. Het was redelijk druk, maar toch hadden we al snel Jesper's vriendjes gevonden en dus konden Jespie, Dylie en Aidie (je moet er maar opkomen) samen gek doen terwijl alle dwazen (lees: de mama's en de papa's) al netwerkend in de rij stonden voor de diverse attracties.

Outdoor Soccer

Na weken ernaar vragen mocht Jesper vandaag eindelijk zijn eerste wedstrijd buiten spelen. Net als bij indoor soccer zit straatgenootje Jacob weer bij hem in het team en de nieuwe coach Mike is erg leuk.

Hoe vinden jullie de nieuwe paarse outfit? Ze hebben dit keer jurkjes in plaats van shirts. De bijpassende paarse sokken hebben we zelfs niet uit de verpakking gehaald...

It's a blast!

Gisteren stonden de kranten vol omdat de Phillies met ex-Blue Jay Doc Halladay dit jaar niet naar Toronto komen (vanwege de G20). Vandaag echter waren ze wel degelijk in de GTA: De Phillies even speelden tegen de Phillies oneven, alleen was het geen MLB, maar Blastball van de OLLB (Oakville Little League Baseball).

Ja, het is lente, de zomer is onderweg en alle zomer sporten beginnen weer: Sinds vorige week heeft Jesper zwemles op dinsdagavond zodat hij op zaterdag buiten kan voetballen. Afgelopen zaterdag hebben we daarvoor zijn nieuwe -purple- tenue opgehaald bij coach Mike. En vanaf vandaag speelt Jesper op woensdagavond Blastball.

Orange Tigers

De laatste weken staan vooral in teken van het grote wachten: Jesper kijkt elke dag hoopvol naar buiten of het nu eindelijk echt gaat sneeuwen. Nadat wij hier 2 winters hebben mee gemaakt met aardig wat sneeuw is het deze winter bijna sneeuwloos; we hebben totaal maar een paar centimeter gehad, zelfs in NL is er meer sneeuw gevallen! De laatste week is het wel weer koud genoeg voor sneeuw (gisterochtend -20 bij het wakker worden), maar meer dan wat verdwaalde flurries hebben we niet gezien.

Vorige week zondag was de eerste wedstrijd van het winterseizoen van Jesper's voetbal. De club was Martijn vergeten als coach aan te stellen en nu heeft Jesper dus een nieuwe, vreemde coach. Helaas moet hij hier nog erg aan wennen; hij vindt het helemaal niets dat papa niet meer in het veld is en heeft dus vooral langs de kant gezeten. Bij een nieuw seizoen hoort hier ook een heel nieuw team, maar gelukkig wel met een vriendje uit de straat (Jacob) erbij.

De nieuwe coach is een echte Noord Amerikaanse soccer mom en zij heeft direct een yell en bijnaam verzonnen voor het team. Tja, daar had de vorige coach nooit aan gedacht (wel door ondergetekende gesuggereerd, maar nee, dat vond meneer niet nodig). Maar het zijn dus de Orange Tigers geworden, al zat Jesper vanmiddag heel zachtjes, tijdens het in elkaar zetten van een Ikea kastje, de Orange Penguins aan te moedigen. Misschien teveel NHL hockey gekeken met papa?

Disney Playhouse Live

Zaterdagmiddag zijn we na de zwemles met z'n drietjes naar COPPS Coliseum in Hamilton gegaan voor een voorstelling van Disney Playhouse Live. We hadden het geluk dat we "veld" stoelen hadden op de 3e rij recht in het midden van het podium. Het zicht was perfect, alleen jammer dat de ijsvloer nog onder de vloermatten lag waardoor het nogal fris was... Het was een leuke show met onder andere Jesper's favoriet Handy Manny en zijn Tools.

Christmas concert op school

Al weken werd er druk geoefend. Jesper kwam steeds thuis met verhalen over de gym en stage en de laatste week was hij de dagen aan het aftellen. Vanmorgen kwam hij onze slaapkamer inrennen met: "Papa, mama, komen jullie straks ook naar school?" Het jaarlijkse Christmas concert van Pope John Paul II Elementary School is blijkbaar een hele gebeurtenis.

JK en SK klassen (ochtendlichting) op het podium in de gymzaal

Om half 9 heeft Martijn Jesper op school afgeleverd en om half 10 waren we alweer terug, druk op zoek naar een plekje om de auto te parkeren, want wij waren niet de enigen. De klassen werden net door hun juffen naar het podium gedirigeerd dus wij zochten snel een plekje in de aula tussen de andere paparazzi, eh ouders. Na een korte speech van de principal, Mr. Starr, ging dan eindelijk het doek open. En daar zaten/stonden alle kleuters: Wat een engeltjes! Braaf volgden ze de aanwijzingen van hun juffen en zongen alle liedjes. Er viel geen onvertogen woord, er werd niet stiekem aan haren getrokken en iedereen, maar dan ook iedereen, bleef op zijn plek.


Na afloop moesten ze van de vice-principal nog even blijven zitten zodat "alle trotse ouders nog een foto konden maken". Je had de horde ouders moeten zien voor dat podium, waanzinnig! Daarna mochten we mee naar de klas voor een snack en om wat na te praten. En gelukkig voor Jesper hoefden papa en mama niet zijn snack te delen, maar was er genoeg voedsel aangerukt om een heel weeshuis te voeden.

Ook nu staan er weer filmpjes op Youtube en foto's in de nieuwe set "kerst"op Flickr.

Eindelijk pakjesavond!

Het blijft verwarrend; Sinterklaas en Santa zijn echt niet een en dezelfde persoon en reed Sinterklaas gisteren nog op Amerigo, vandaag vroeg Jesper zich af waar Sinterklaas' zijn reindeer was gebleven en wilde hij Jingle Bells voor de kachel zingen...

Maar vandaag was het dan eindelijk Pakjesavond en dan zou Santa toch komen? We hebben er een heel Nederlandse happening van gemaakt met de families Wanningen en Vosmeer. Na de pizza en het afwerken van het gehele repertoire Sinterklaasliedjes kwam Canada Piet Tom C. op de deur bonken en kruidnootjes strooien. Ja, en toen was het gedaan met de rust: We hadden vier stuiterende, gillende kinderen over de vloer die het liefst alle drie (!) de zakken kadootjes binnen vijf minuten hadden open gemaakt. Onze smeekbedes om het vooral even rustig aan te doen maakten weinig indruk, een papier-opruim-pauze werkte daarentegen wel.

Nadat de visite was vertrokken heeft Jesper nog even zijn Playmobil vliegtuig in elkaar mogen zetten (waren gelukkig weinig onderdelen) en toen was het toch echt mooi geweest. Na deze spannende dag was Jesper heel snel in dromenland!

Filmpjes van gillende, stuiterende kinderen staan op Youtube en meer foto's op Flickr.

Christmas Town @ Mountsberg

Het was een druk dagje vandaag voor Jesper. Hij kwam er vanmorgen vroeg achter dat hij gisteren was vergeten zijn schoen te zetten, en dat ondanks alle voorpret en planning die hij overdag had. Gelukkig was Canada Piet toch langs geweest en had de mand met al zijn schoenen voor de open haard leeggeschud en wat snoep en kado's achter gelaten. Uiteraard moest zijn nieuwe toy mee naar de voetbal wedstrijd vanmorgen: Het zal wel geluk brengen want voor de 3e week op rij heeft hij gescoord.

Nadat Martijn is wezen hardlopen heeft Jesper weer heel goed gezwommen. Vriendje Jack H. was er ook en die zwemt steeds onder water. Het gevolg was uiteraard dat Jesper eindelijk weer wat visjes van de bodem durfde op te vissen. Nadat Jack al weg was bleef Jesper maar duiken, met en zonder goggles!

Aan het einde van de dag stond al een tijdje Christmas Town in Mountsberg op de planning. Na vorig jaar niet verder als de wachtlijst te zijn gekomen hadden we voor dit jaar (nog maar net) kunnen reserveren. De laatste zondag van November om 17.00 met de horse carriage naar het huis van Mr. en Mrs. Santa Claus. Je hoopt vantevoren uiteraard op donker, lichtjes en sneeuw. Bijna alles kwam uit, net toen we Dundas af reden kwam de eerste neerslag, helaas was het wel +5 graden...

Papa en Jesper (mama was niet helemaal fit) moesten dus door de regen het bos in. Gelukkig is Martijn niet zo snel met opruimen en lag de hele achterbak nog vol met o.a. paraplu, parasol, etc, allerlei handige zaken dus, en dus konden zij met paraplu EN water-werende picknick-deken de wagen inklimmen. Jesper vond het super en heeft veel plezier gehad in de playbarn, Elf Academy, jingle bells maken, cookies decoration en het bezoek aan het -tijdelijke- huis van Mr. en Mrs. Santa. Ze werden door Mrs opgehaald en Jesper liep zowaar gelijk hand in hand, maar toen de man des huizes nog maar een halve meter van hem vandaan zat werd het toch wel een beetje eng. Het gevolg was dat niet Mrs Claus maar papa op de foto staat.

In de auto op de terugweg na het jingle bellen en zingen toch maar weer even vragen wanneer de schoen voor Sinterklaas weer voor de open haard mag...