Van vallende blaadjes en rondvliegende euro's

Het is herfst. De zomer is bijna ongemerkt aan mij voorbijgegaan; door de hitte en hoge luchtvochtigheid hebben Julia en ik de maanden juli en augustus grotendeels binnen doorgebracht. Maar na onze strandvakantie aan Lake Huron (zie vorige post) is de temperatuur flink gekelderd en is het een stuk aangenamer buiten. Overdag is het veelal lekker warm, maar 's nachts is een ander verhaal: Martijn heeft al een keer bevroren ruiten gehad! Voordeel van de grote temperatuur verschillen is dat we dit jaar een heel mooie (maar korte) Indian Summer hebben. En dat is natuurlijk leuk voor onze gasten.

Summer Break II

Met het schaamrood op de kaken typ ik deze titel; het nieuwe schooljaar is alweer een maand onderweg en tot nu toe heb ik gewoon geen tijd en/of inspiratie gehad iets op ons blog te schrijven. Druk, druk, druk ... zo is de afgelopen tijd het best te omschrijven. En dat komt niet (alleen) door alle kraamvisite die we hebben mogen verwelkomen; 2 kinderen overdag bezig houden vergt ook aardig wat tijd. Ja, twee, je leest het goed. Natuurlijk hebben we ontzettende mazzel dat Julia sinds 6 weken de hele avond en nacht door slaapt (!), maar dat betekent wel dat ze overdag heel veel wakker is en geëntertaind moet worden.

Ondertussen krijg ik van alle kanten de vraag of er nog eens iets op het blog komt -en of er nog nieuwe foto's zijn. Ja, ik kan toch echt maar 1 ding tegelijk, en zolang ik amper tijd heb om mijn teennagels te lakken ... Maar als dan zelfs Martijn gaat dreigen zelf maar iets neer te pennen, moet ik toch mijn prioriteiten veranderen! (Inderdaad, ik zit hier met kale nagels, al is ondertussen wel de oude, beschadigde lak eraf!)

Summer Break I

De afgelopen 5 weken zijn echt voorbij gevlogen, want zo'n kleintje houd je toch weer aardig bezig! Maar behalve een overzicht geven van het aantal pakken luiers, doekjes, poedermelk en wasmiddel die er doorheen zijn gegaan hebben we ook nog wel iets anders te melden!

3 juli: Falkland Crescent Street Party
Martijn en Jesper hebben zich de hele middag geamuseerd met allerlei spelletjes, de bezoekende brandweer en het eten van suikerspinnen (jakkes!). Vanwege de hitte hebben Julia en ik dat aan ons voorbij laten gaan, maar we zijn later wel naar de BBQ geweest. Dat korte stukje lopen naar de andere kant van de straat was vermoeiender dan ik had gedacht, dus ik was blij dat Martijn een stoeltje voor mij had meegenomen. We trokken veel bekijks, want de geboorte van Julia op Canada Day was (mede door sociaal netwerk-site Facebook) niet onopgemerkt gebleven en iedereen wilde de nieuwste bewoner van Falkland Crescent wel even bewonderen.

Basement Reno

Afgelopen maandag is, een week later dan gepland, onze Poolse Handyman begonnen - soms vergezeld van Italiaanse sidekick. Na een zeer langzame start is het frame vandaag af en kon de (eveneens Poolse) elektricien langskomen voor een offerte. Als het goed is gaat hij maandag alle elektra aanleggen.

Mennonieten en Moose FM

Na een rustige aankomstdag stortten Mark en Nicole (en Jochem uiteraard) zich vol overgave in het Canadese leven: Niagara Falls bekeken, de CN Tower 'beklommen' (ja, ondanks de staking - down town TO viel het mee met de bergen afval), er is driftig geshopt en de splashpad in Coronation Park was een groot succes. En om ze welkom te heten in onze straat hadden we nog een straatfeest georganiseerd... Nee, natuurlijk niet. Maar het kwam wel leuk uit!

Vanaf donderdag zijn we met zijn allen op pad gegaan, in één auto dankzij KN, op naar St. Jacob's Country. In de Outlet Mall hebben we lego ingeslagen (alvast voor Kerstmis). Het assortiment lego was niet groot, maar er staan een paar leuke bouwwerken en de kids konden er even spelen. De Farmer's Market was wel leuk, en al is het misschien grappig om zo ver van huis te horen, ik zat nu niet bepaald te wachten op het geluid van Fransje Bauer. St. Jacob's Country staat vooral bekend om de grote populatie Mennonieten en al snel zagen we de eerste buggies en koetsjes.

De Mennonitische traditie vindt haar oorsprong deels in Nederland: In de 16e eeuw afgescheiden van de Anabaptisten en vernoemd naar Menno Simons, een katholiek priester die zich niet meer in zijn geloof kon vinden. De Mennonieten werden vervolgd in Europa en zijn daarom gevlucht naar Noord-Amerika/Canada, Midden-Amerika, Zuid-Amerika en van daaruit over Afrika. In Canada zijn 131.384 Mennonieten (2006), de grootste groepering na Amerika, Congo en India. De emigranten hielden vast aan een streng geloof, terwijl de Nederlandse beweging (ook wel Doopsgezinden genoemd) steeds progressiever werd.

Hier vallen de Mennonieten dus echt op in het straatbeeld. Zo rijden ze zogezegd voornamelijk in buggies of koetsjes (soms een donker gekleurde auto) en hun kleding lijkt uit oma's kast te komen: Lange jurk voor de vrouwen/meisjes en tuinbroek of overhemd met bretels en een hoed voor de mannen/jongens. Het is een hechte gemeenschap (inteelt!), die zich ver houdt van de moderne gemakken van vandaag. Hier in Canada spreken ze Hoog-Duits en Engels, al wordt Engels niet op hun eigen scholen onderwezen.


Onderweg naar huis zijn we nog langs de Montrose Covered Bridge (Kissing Bridge) gereden, een van de weinige overgebleven overdekte bruggen in Ontario. Volgens de website is het de enige, maar later zagen we er nog een in Bracebridge... Deze bruggen werden overdekt om zo het houten wegdek tegen de elementen te beschermen.

NB. De Amish stammen af van de Mennonieten, maar zijn nog strenger in hun geloof en doen ook aan 'shunning' het bannen van hen die de kerk de rug toekeren.

Zaterdag gingen we met twee auto's (want teveel bagage) naar Huntsville. Gelunchd in de 'stad' bij On the Docks en toen op zoek naar onze cottage aan Lake Waseosa, een klein kwartiertje verder. De cottage bleek een flink huis te zijn waar helaas op dat moment de elektriciteit het niet deed. En dat was nou net een van de vereisten van Mark! Gelukkig was alles gerepareerd (ca. 50 huishoudens waren getroffen) voor het donker werd en hadden de jongens (ik heb het nu over Jochem en Jesper) hun zaklampen niet meer nodig - gelukkig maar, want ondertussen waren de batterijen bijna leeg!

Het weer was niet helemaal geweldig: Te koud voor bikini, maar bij uitstek geschikt om actief bezig te zijn (ondergetekende niet meegeteld). Golfen, kanoën, waterfietsen èn: Houthakken, vuurtje stoken en marshmellows roosteren! De heren (alle vier) vonden het geweldig en dit ritueel werd bijna elke avond herhaald.

Op dinsdag zijn we naar Santa's Village geweest, het zomerverblijf van, jawel, de Kerstman. Santa's Village is een klein amusementsparkje helemaal gericht op peuters/kleuters en alles is in kerstsfeer. De achtbaan is een lange slee getrokken door Rudolph, er is een reuzenrad met cabines in de vorm van kerstballen - al had niet iedereen dat meteen in de gaten- en uiteraard zijn Dasher, Dancer, Prancer en de rest aanwezig. O ja, en The Man Himself natuurlijk. Die zit in zijn huisje klaar om met alle brave kindjes op de foto te gaan - maar dan moeten ze wel durven natuurlijk.


Voor Jesper was het allemaal heel logisch: Santa heeft een huis op de Noordpool en één hier in Bracebridge "dat is oke mama". Ja ja, als je maar niet denkt dat je nu twee keer per jaar kadootjes krijgt.

Mark en Martijn zijn regelmatig 's ochtends vroeg een rondje wezen golfen en één keer zijn Nicole en de kids meegeweest. Kon ik op mijn gemak douchen, beetje puin ruimen en een boekje lezen - met Moose FM, het lokale radiostation op de achtergrond.

Woensdag heeft onze alleraardigste buurman -eerder hees hij al de Nederlandse vlag in top - iedereen nog meegenomen op zijn zelf gerestaureerde houten motorboot en donderdag zaten we al weer in de auto's richting huis. Van zo'n ritje wordt je natuurlijk wel een beetje duf, dus zijn we eerst langs Springridge Farm gereden om Jesper en Jochem even los te laten.

Ter afsluiting zijn we 's avonds uit eten gegaan bij Turtle Jacks en zo waren de twee weken echt voorbij gevlogen. Jochem wilde graag terug naar zijn eigen kamer en vriendjes in Tholen, maar nu het vertrek steeds dichterbij kwam, wilde hij eigenlijk nog wel een dagje blijven. Nicole kreeg nog een laatste Frosty, Mark en Martijn speelden een laatste rondje golf en na een lunch bij Montana's volgde toen toch echt het onvermijdelijke afscheid. Haal de Kleenex maar weer tevoorschijn!

O ja, de Waterpokken zijn meegereisd naar Nederland! Op vrijdag vertoonde Jochem de eerste blaasjes - waarop de heren direct pukkels gingen vergelijken. Gelukkig waren ze niet zichtbaar, want dan hadden ze hier moeten blijven.

Foto's van alles (behalve Jochems pukkels) staan op Flickr. Van de gezamenlijk dik 1000 foto's (Wat?!) zijn er 200 overgebleven. Moet lukken dus.

Ottawa

Natuurlijk had Martijn ook gewoon hier zijn eerste marathon kunnen lopen (Mississauga, Toronto), maar gezien onze wens wat meer van het land te zien, besloten we naar de hoofdstad te rijden. Ook voor Cees en Eef was dit een leuke onderbreking van hun 14-daagse verblijf bij ons. Afgelopen vrijdag rond 10.30 stapten we daarom in de ruime, comfortabele Pontiac Montana met derde zitrij (al snel ingepikt door ondergetekende en volgegooid met wat kussens, tijdschriften en de koeltas), ons ter beschikking gesteld door K&N. Circa 5 uur en drie pitstops later kwamen we aan bij het Minto Suites Hotel in het hart van Ottawa. Nadat we de koffers hadden uitgepakt zijn we richting de rivier gelopen om een eerste gevoel voor de stad te krijgen. Daarna bij de Mac en Subway ons diner bij elkaar geraapt en terug naar het hotel voor een rustige avond.


Zaterdag heeft Martijn rustig een rondje gelopen in de buurt van de finish -heel handig op maar 15 minuten lopen van ons hotel en daarna zijn we via Dow's Lake naar Mooney's Bay gereden. Nadat we eerst Hogs Back Falls hebben bekeken zijn we op avontuur gegaan: In Mooney's Bay ligt een tot piratenschip omgebouwde catamaran die een paar keer per dag uitvaart om 75 minuten lang kind en volwassene "with a 5-year old imagination" te vermaken. Bij aankomst mogen de kids zich verkleden en worden ze geschminkt, als ze willen (Jesper uiteraard niet). Een maal op het meer zoeken ze een schatkaart, gaan ze het gevecht aan met een andere piraat, vissen een schatkist op en doen allerlei activiteiten aan boord. Zelfs de ranja wordt door Kapitein Terrible Terry opgevist!

Gelunchd aan het Rideau kanaal bij Canal Ritz - pasta voor Martijn en daarna blijven we bij het thema water en gaan de beroemde sluizen bekijken. Het Rideau kanaal en de sluizen zijn sinds 28 juni 2007 een World Heritage Site. De 8 sluizen, waarvan de constructie startte in 1826 (opening in 1832) worden nog altijd door 4 man met de hand bediend. Al is de locatie midden in de drukke stad, de sluizen en naast gelegen wandelpaden voelen als een groene oase en we hebben er dan ook op ons gemak rond gelopen en gezeten. Het was er heerlijk weer voor en we hadden het geluk dat er net een jacht door alle sluizen werd geloodst. Reuze interessant, ook voor Jesper die maar over de sluisdeuren heen en weer wilde blijven lopen!


Nog een stukje langs de Ottawa River gelopen, maar toen was had de dag toch echt lang genoeg geduurd voor Jesper die 'niet meer kon lopen'. Martijn en Cees zijn terug gegaan voor de auto en Eef, Jesper en ik zijn doorgelopen naar het hotel met alleen nog een paar foto-stops onderweg rond het Canada Supreme Court. Ter voorbereiding op de marathon een simpele pasta-maaltijd gegeten en op tijd naar bed.

De dag van de marathon was uiteraard een zware voor Martijn, maar ook Cees heeft het er druk mee gehad. Hij is 's ochtends meegelopen naar de start (om 7.00 uur!) en is een paar uur later halverwege gaan kijken met wat reserve-voorraden bij zich. Wij hielden de tussentijden ondertussen gewoon via internet bij. Drie kwartier voor de verwachte finish tijd zijn we met zijn allen Laurier afgelopen naar de finish area en hebben een plekje langs de route opgezocht. Gelukkig (zowel voor ons als voor Martijn) hoefden we niet al te lang te wachten voor Martijn in het zicht kwam. Helaas was ik net druk bezig met Jesper uit de hekken halen, zodat ik het te laat in de gaten had (i.v.m. foto maken) en hij al voor mijn neus stond. Maar goed, papa gezien, dus konden we eindelijk terug naar de vijver bij het stadhuis, waar we Jesper op de heenweg met moeite weg kregen.


Het was ondertussen een paar graadjes warmer geworden en Jesper wilde, net als veel andere kinderen, het water in. Dus: schoenen, sokken, spijkerbroek en t-shirt uit en gáán! Zodra zijn ondergoed nat werd wilde hij dat ook uittrekken, maar we hebben het beschaafd gehouden. Na een half uurtje had Martijn ons gevonden en moest hij met zijn zere voetjes ook maar even het water in. Nadat hij zijn gegraveerde medaille had opgehaald zijn we via de Mac terug gelopen naar het hotel -Martijn op badslippers en met Jesper op zijn nek!

's Middags zijn we in het kader van 'De spieren moeten soepel blijven' eerst naar het Musée des Beaux Arts gereden. Daar staat een gigantische spin op het voorplein waar Jesper even aan moest voelen -mama moest wel mee uiteraard... We zijn het museum niet in geweest maar zijn doorgelopen naar Major's Hill park om van het uitzicht op de stad te genieten. Daarna door gereden naar Byward Market: Heel gezellig buurtje met grote farmers market en heel veel leuke restaurantjes. We besloten daarom maar te blijven hangen en hier te eten. Terrasje in de zon gevonden van Italiaans restaurant The Grand. Zeer goed gegeten van diverse antipasti en echte pizza uit de houtoven, absoluut een aanrader!


Bij de parkeerplaats moest Jesper echt nog even spelen bij de fontein en dus hebben wij -de volwassenen- als een stel oude besjes op een bankje zitten uitbuiken. De volgende dag, maandag, zijn we niet meer de stad in geweest, maar op tijd de snelweg opgegaan om niet al te laat thuis te komen.

Ottawa is zeker een stedentrip waard. Meer zien? Op flickr staan nog meer foto's!

Raceverslag volgt later door 'the man himself'.

Pop goes the Wiggles!

Ahoy there me hearties!

Vanmorgen zijn we naar "een grote winkel bij de toren" geweest en hebben The Wiggles gezien. Vertaling: In het Rogers Centre in Toronto was de voorstelling Pop goes the Wiggles van Australische kleuterleiders Anthony, Sam, Jeff en Murray. In Nederland totaal niet bekend, maar de heren timmeren al 17 jaar aan de weg. Begonnen down under op verjaardagsfeestjes bij mensen thuis, nu een wereldact met een hoger inkomen dan landgenoot Nicole Kidman (al hoeft zij het niet te delen). Op Craigslist boden mensen zelfs drie keer de prijs om toch nog een kaartje te kunnen krijgen.

Op Treehouse hebben ze een eigen programma dat voorheen om 8 uur 's avonds speelde; eigenlijk te laat voor Jesper, maar hij heeft er toch een paar keer iets van meegekregen. Blijkbaar had dat aardig indruk gemaakt, want hij bleef erom vragen. Toen Martijn zag dat ze naar Toronto kwamen -wij hadden nog steeds geen idee hoe bekend die lui waren- heeft hij kaartjes gekocht: Op rij 6, gangpad, in de Hot Potato seats wat inhoud dat we dichtbij het podium op klapstoeltjes op het kunstgras zaten en allemaal een Wiggles stickeralbum(pje) kregen.


Ter voorbereiding op de voorstelling hadden we de laatste twee DVD's gekocht en die regelmatig met ondertiteling afgespeeld, zodat we vooral mee konden zingen. In de show werden, naast wat aangepaste versies van 'volwassen' nummers, vooral kinderliedjes en rijmpjes gezongen en dan heb ik het niet over Klein klein kleutertje of Poesje mauw.

We hadden Jesper niets verteld, dus hij was al helemaal blij met die stickers van de Wiggles. Kun je je dat bekkie voorstellen toen ze alle vier in de Big Red Car het podium op kwamen rijden? Onbetaalbaar! De eerste 10 minuten heeft hij ademloos zitten kijken terwijl hij mijn hand en arm stevig vasthield. Daarna besloot hij dat rij 6 niet dichtbij genoeg was en trok me mee het gangpad door naar voren. In eerste instantie werden we daar weggestuurd door de stewards, maar na een half uur gaven ze het op, want al die kinderen -en ouders- bleven maar komen!

Sam Moran (gele Wiggle en steengoede zanger), Anthony Field (blauwe Wiggle, producer en zeer knap), Jeff Fatt (paarse Wiggle) en Murray Cook (rode Wiggle) worden vergezeld door Dorothy the Dinosaur, Wags the Dog en Henry the Octopus en nog een groep dansers. Zoals in de Toronto Star werd geschreven zijn ze de Beatles for babes. Nu zit er ook een act in de show waarin ze daadwerkelijk de Beatles imiteren: Outfit, haardracht en de Sjimmie Shake met de achtergrond danseressen in Mary Quant outfits.

Er doet ook een piraat mee, Captain Feathersword, en bij de fanshop had Martijn dan ook een mooie piratenhoed en zwaard voor Jesper gekocht. Zoals de naam Feathersword al doet vermoeden is het een zacht zwaard, net een plumeau. Dat zwaard vond Jesper geweldig, maar de hoed bleef niet lang op. Komt nog wel, hij gaat gewoon met de rest van de verzameling in zijn rieten mand en dan ontdekt 'ie hem wel een keer.

Opa en oma vonden het ook een geslaagde voorstelling. Tuurlijk, het was geen Phantom of the opera of Boudewijn de Groot, maar voor een kindervoorstelling was het kwalitatief erg goed en die 1 uur en 20 minuten (zonder pauze?!) waren zó voorbij. Na afloop heeft Jesper van oma nog een lightwand gekregen. Ja, aan de lange rijen te zien doet de merchandise goede zaken!

Uiteraard staan er een paar korte filmpjes op you tube en een fotoverslag op flickr -ik heb het aantal echt al gehalveerd!

Pumpkin Carving 1.01

Jullie zullen het niet geloven, maar Eef heeft creatief gedaan! Halloween nadert, dus de voorraad pompoens (6 groot, 2 klein) moet worden opgeleukt. De aangeschafte pumpkin carving kits werden bestudeerd en nadat we allebei een stencil hadden uitgekozen, gingen we aan de slag.

1. Snijd een deksel/gat in de boven-, onder-of achterkant, net wat het beste uitkomt met je ontwerp. Als je een deksel aan de bovenkant maakt moet je wel onder een schuine hoek snijden, zodat je deksel later goed blijft liggen en niet in de pompoen valt.
2. Haal alle draden en pitten uit de pompoen.


3. Neem het patroon over op de pompoen.
4. Snijd het patroon uit.


GEFELICITEERD! Uw Jack-O'-Lantern is klaar!

We zijn ongeveer een uur bezig geweest met onze eerste poging. Eef vond het zo leuk, dat ze er later in de week nog wel een wil doen. Ze heeft al uitgezocht welk patroon het dan moet worden.

Het eindresultaat van onze Halloweenkunsten laten we nog even geheim. Amanda heeft nog meer voor het huis in petto, dus wordt vervolgd!

NB. Een uitgebreide 'werkomschrijving' vind je op flickr.

Turkey Day!

Vorig jaar hebben we niets bijzonders gedaan, dit jaar hebben we echt Thanksgiving gevierd. Oorspronkelijk een oogstfeest dat met de hele familie wordt gevierd, dus kwam het goed uit dat opa en oma hier waren. Hadden wij tenminste een goed excuus om een kalkoen te kopen.

Een week geleden had Martijn bij een slager op Speers gekeken wat die had: mooie verse kalkoenen en diverse stuffings die erg lekker klonken, maar helaas nog niet ín de kalkoen zaten. Daarom hebben wij er een gekocht van Butterball, een groot merk hier, met een tradionele broodvulling. Erbij aten we: stoofpeertjes, gekookte aardappels, jus en geroosterde bietjes en sweet potatoes uit de oven. Als toetje een pumpkin pie van onze Nederlandse bakker (!).

Die pumpkin pie was trouwens nog een hele verrassing, qua smaak dan: Niks pompoen, het smaakte net als spekkoek, iets wat ik bijzonder lekker vind! Navraag bij de bakker een week later leerde dat er speculaaskruiden door de pompoenpuree worden gedraaid.

Overdag zijn we veel buiten geweest, want het was heerlijk weer. Jesper heeft met overbuurmeisje Evelyn en vader Lee ge-street hockeyed en na de lunch zijn we nog even naar Spencer Gorge park geweest. Ik zeg we, maar zelf ben ik niet meegeweest; iemand moet toch al dat eten voorbereiden!

Een dag later hebben we alle restjes opgegeten van de afgelopen dagen. De mannen hadden allebei een mega-kalkoenpoot en de dames hadden nog wat Chinees.

Apple picking

We hebben geluk: Opa en oma zijn over uit Nederland, het is het (lange) weekend van Thanksgiving en het weer is super! Een mooie dag om bij Chudleighs appels te gaan plukken. Helaas waren wij niet als enigen op dat idee gekomen en dus stonden wij aan het eind van de ochtend -tesamen met honderden anderen- in de zon te wachten op de tractor (met aanhanger) die ons naar de boomgaard zou rijden.

Eerste stop: Northern Spy. Nee, die vinden we te zuur, wij stappen wel uit bij halte Golden Delicious/Jonagold. Alleen dat tractorritje vond Jesper al geweldig, maar het appels plukken zelf vond hij toch ook leuker dan verwacht. Na een korte uitleg van mama -apple picking 101- bleef hij gaan en zijn tasje was dan ook zó vol! Nadat we bijna 3 tasjes hadden gevuld hadden we meer dan genoeg appels voor de komende weken. Al denk ik dat gezien de manier waarop Jesper ze in zijn tas gooide, er vooral veel appelmoes gemaakt gaat worden.

Hup! op de platte laadbak zittend op een strobaal terug naar het beginpunt. Op een ander veldje lagen wat pumpkins te drogen en daar moesten we uiteraard even naar toe. Jesper zou dat droogproces wel even versnellen en begon alle pompoenen om te rollen. Na al dat harde werk was het tijd voor ontspanning in de speeltuin. Jesper is achtereenvolgens met mama, oma en opa van de reuzeglijbaan geweest en heeft zich daarna in de zandbak vermaakt met dump trucks en big diggers.

Met moeite was hij ervan te overtuigen dat het toch echt tijd was voor de lunch en met een hotdog in het vooruitzicht kregen we hem mee. Gelukkig vond hij de mierzoete, oranje pop die Martijn had gekocht niet te drinken (groot gelijk, 't is net gif); hij nam er wel wat water bij. Om het af te leren nog even naar de zandbak en terwijl mama 6 liter verse apple cider kocht een mooie, rode ballon gehaald -nummer 2, want de eerste was al geknald in de zon.

De foto's staan op flickr.

Sixteen Mile Creek

Zoals bij veel mensen het geval is, weet ook ik niet hoe mooi de natuur dicht bij huis is. En met dichtbij bedoel ik dan op ongeveer 10 minuten lopen: Sixteen Mile Creek heet het riviertje dat achter onze wijk door de vallei loopt en uiteindelijk in Lake Ontario uitmondt. Jeroen en Laura hadden wel zin in een wandeling, dus hebben wij ze op verkenning gestuurd. Wel met een kaart van Oakville op zak, want je weet maar nooit waar ze ooit weer boven water komen...


Blijkbaar had ik een vooruitziende blik (of ik ben gewoon praktisch ingesteld dat kan natuurlijk ook), want ze kwamen helemaal aan de andere kant bij Neyagawa uit, dus dat werd nog een flinke wandeling terug naar huis. Maar het was mooi zeiden ze. Dus als straks de Indian Summer in volle gang is moeten we zelf ook maar eens gaan kijken. Martijn is trouwens al wel eens in de vallei wezen hardlopen.

Verder niet veel bijzonders deze week, behalve dat we dinsdag naar de Blue Jays zijn geweest en ik dus eindelijk mijn shirt aan kon:














Er stond helaas best een fris windje die dag en met het dak van het Rogers Centre open, heb ik heel snel mijn jas aangetrokken. Ik zat nog te twijfelen om ook een trui met logo te kopen, maar besloot dat dat toch wel zonde was en ben in plaats daarvan lekker tegen Martijn aangekropen.

Toronto Zoo met Laura en Jeroen

Donderdagmiddag zijn Laura en Jeroen aangekomen. We hebben veel moeite moeten doen ze wakker te houden, maar na het eten zijn ze toch echt naar bed vertrokken. Hoefde ik me niet zo schuldig te voelen dat ik er hun eerste avond al vandoor ging -Ik was uitgenodigd voor een Pampered Chef party bij Nancy K. De volgende dag zijn ze geheel zelfstandig met de bus en GO-trein naar Toronto gereisd en gezien de enthousiaste telefoontjes gedurende de dag, hebben ze het daar erg naar hun zin gehad.

Zaterdag zijn we met z'n allen naar Webster's Falls gegaan: Er stond nu veel meer water in de rivier dan vorige keer en we konden dan ook maar net bij het water komen. Ooit hadden we gelezen dat dit park regelmatig als trouwlocatie wordt gebruikt en ja hoor, vandaag was er een bruiloft. De bruid stond al ergens om de hoek te wachten, dus we zijn even tot het begin van de ceremonie blijven kijken. Het zag er erg leuk uit, zo'n bruiloft in de open lucht naast een stromend riviertje, maar je moet er toch niet aan denken dat het regent op die dag, want waar moet je dan naar toe?

Zondag zijn we naar de Toronto Zoo geweest. Zelf waren we daar nog nooit geweest, omdat we bang waren dat het te groot zou zijn voor Jesper. Uiteindelijk was dat ook wel zo, maar doordat hij nu meer afleiding had, heeft hij het toch goed volgehouden en hebben we alleen Eurasia en de Kidszoo overgeslagen. Bij de Stingray Bay stonden gigantische rijen, dus daar zijn we bewust heel hard voorbij gelopen.

Nadat we zonder succes het olifantenterrein hebben afgetuurd, zijn we eerst gaan lunchen (ontbijt voor onze gasten) bij de Simba Safari Lodge. Voor dierentuin-fast food was de kwaliteit van het eten verrassend goed! Die plafondventilatoren hadden alleen voor mij niet aangehoeven hoor...

Jesper vond alle aapachtigen erg leuk, maar we kregen pas echt ruzie met hem toen we bij de kangeroes en wombats weg wilden. Niet dat die nu zo leuk aan het rond hupsen waren hoor; net als de rest van de dierentuin populatie waren ze in een semi-slaap toestand.

In het Noord-Amerikaanse deel, nu natuurlijk extra interessant voor ons, zagen we één raccoon verstopt hoog in de boom ("Ach, die komen ook in onze achtertuin"), twee Grizzlyberen met het bekende dierentuin-syndroom en, alweer liggend, een roedel witte wolven en een berg bisons. De beren vond Jesper trouwens ook leuk, die zijn uiteraard erg vertrouwd voor hem, want zijn bed ligt er vol mee.

Na een bezoekje aan de giftshop (grizzly knuffel voor Laura en wat educatief spul voor Jesper) stapten we even na vieren weer in de auto richting Oakville. Al snel viel Jesper in slaap en daardoor durfden we het ook aan om ter afsluiting gezellig uit eten te gaan bij Turtle Jacks. Hij had weliswaar moeite met wakker worden, maar na wat frisse lucht was hij weer helemaal het mannetje.

De foto's staan weer op flickr

Beauview Resort

Afgelopen vrijdag zijn we - als echte Torontonians- "up north" gegaan, naar het Muskoka gebied. Het Beauview Resort in Huntsville om precies te zijn. Ja, we moesten Angela en Siger toch laten zien waarom iedereen daar een buitenhuisje heeft. Met twee auto's, want waarom zou je ruim 2 uur als sardientjes in een Pontiac zitten, reden we rond half 11 de straat uit. Voor we op de snelweg waren had Jesper zijn snoepvoorraad al aangesproken en zag de achterbank eruit alsof er een bom was ontplofd.

Zonder problemen zijn we in een keer doorgereden naar Baysville, waar we hebben gegeten bij Kokkas Korners, een soort eenvoudige family diner. Daarna was het nog maar een klein stukje verder naar Beauview waar we werden ontvangen door een superaardige Gord(on). Hij heeft eerst Jesper al het speelgoed buiten laten zien (veel!) en liep daarna pas naar ons huisje. Absoluut niets mis mee: Voldoende ruimte voor ons allemaal en een meer dan complete keuken. O ja, had ik al verteld dat we een Hot Tub op ons terras hebben?

Het was bewolkt, maar droog toen we aankwamen, dus hebben de mannen direct een kano gearresteerd. Jesper liet zich zonder problemen in zijn PFD hijsen en is met ze meegegaan. Gord kwam nog even een kinderpeddel brengen -een die blijft drijven!- en toen konden ze weg. Het ging super en niemand is natgeworden, zelfs niet toen ze overstapten van de kano op de watertrampoline. Dat is pas leuk speelgoed! Gord is nog een tijdje blijven kijken en heeft zelfs een filmpje van ze gemaakt en dat op zijn blog geplaatst. Toen Angela en ik ons eindelijk officieel gingen inschrijven kregen we ook nog een kikker-badcape voor Jesper omdat het zijn verjaardag was.


Ondertussen ging het toch een beetje druppelen en dus zijn we in Huntsville bij de Kelseys gaan eten. Onderweg was Jesper in slaap gevallen en dus werd het beetje een gehaaste maaltijd, want gezelliger wordt hij er meestal niet op. De toetjes (3x Molten Lava Cake en een Brownie) hebben we laten inpakken en thuis opgegeten, nou ja, voor de helft dan. Angela, Siger en Martijn zijn nog de hot tub ingedoken en ik heb mezelf binnen geamuseerd met de honderden foto's die we de afgelopen dagen hebben gemaakt.

Zaterdag was het gelukkig droog. Jesper zat al snel in de zandbak te spelen en halverwege de ochtend zijn we naar Huntsville gereden: rondje lopen, paar winkeltjes in en bij de A&P boodschappen gedaan voor de lunch en het avondeten. Lunch (soep, kip en wraps) hebben we buiten aan een van de picknick tafels genuttigd. De zon liet zich nu ook zien, dus het water lonkte. Eerst op de waterfiets (Martijn en Jesper), maar toen de kano's terugkwamen hebben we (Angela, Jesper en ik) die direct ingepikt. Met onze stuurkwaliteiten was dat lachen natuurlijk en al snel gaven we het op en is Siger bij Angela ingestapt. Martijn is nog even met Jesper de kano in- en trampoline opgegaan. Daarna zijn beide mannen gaan kayakken. Siger had het snel gezien, maar Martijn heeft een poging gedaan het meer te ronden. Oke, beetje overdreven, maar hij was wel de hoek om en uit zicht.

's Avonds de BBQ aangestoken (worst, worstjes en kipspiezen) en maïs, salade en aardappelkoekjes erbij gemaakt. Die hebben we wel binnen opgegeten, want het werd toch best fris. Om op te warmen maar weer de hot tub ingedoken. Ja, ik ook!

Zondag was het weer helaas niet zo best en ook al hoefden we pas om 15.00 uur uit te checken, we zijn toch op tijd op huis aangegaan. Binnen zitten kunnen we ook in Oakville, dus auto in, ruitenwissers op snel en rijden. Na een pitstop bij een vaag restaurant aan Highway 11 zijn we doorgereden naar Square One, zodat ze toch ook nog kunnen zien waar we de eerste maand hebben gewoond. Daar gelunched en stiekem toch weer gewinkeld. Blijkbaar mocht ik van mama een cadeautje uitzoeken, want toen ik met een mooie, bruine leren tas in mijn handen stond bij de Roots, heeft Angela hem maar naar de kassa gebracht. Een beetje overdonderd maar blij, stapte ik dus even later de auto in voor het laatste stukje naar huis.

Jammer dat de laatste dag is verregend, maar we hebben het toch naar ons zin gehad en Angela en Siger vonden het gebied erg mooi en hebben weer een aspect van ons leven in Canada meegemaakt.

Alle 165 foto's (valt best mee toch?) kun je op flickr bekijken.

Bezoek Angela & Siger

Onze B&B is alweer voor de derde keer volgeboekt; dit keer zijn Angela en Siger op bezoek. Gelukkig voor hen kan Jesper zich 's ochtends beheersen en rent hij niet direct hun slaapkamer in (niet dat ze kunnen uitslapen, daarvoor maakt hij toch teveel herrie).

Na een late aankomst op Pearson vrijdag, zijn we zaterdagochtend naar Toronto gereden om de oversteek naar de eilanden te maken. Wij dachten dat ze het wel zouden waarderen om rustig te beginnen en tegelijk een indruk van de stad te krijgen. Op Center Island zijn we eerst naar de splashpad gegaan om vervolgens via de vuurtoren ergens op Hanlan´s Point naar de Air Show te kijken. Na de show van de Water Bombers (blusvliegtuigen) waren we het zat en hebben we in Centreville een ritje in het Toronto Island Monster en -iets suffer- het treintje gemaakt. Ondertussen zagen we nog wel het slotstuk van de Air Show overvliegen: de Snowbirds. Om de eerste dag op z'n Canadees af te sluiten hebben we thuis de BBQ aangestoken.

Zondagmiddag zijn we naar Burlington gereden voor Canada's Largest Ribfest. Tientallen ribbers hadden zich opgesteld in Spencer Smith Park om hun kunsten te laten proeven.

Na een rondje over het terrein zijn we neergestreken op een schaduwrijk plekje in het gras en hebben Martijn, Angela en Siger her en der onderdelen voor ons diner gekocht: verse chips, maïs en uiteraard spareribs! Wat we niet hebben genomen, maar er wel bijzonder kunstig uitzag waren de gebakken uienbloemen. Toch ook maar gezwicht voor een funnelcake; was minder zoet dan het eruit zag (en dus ook wel lekker). Jesper heeft zich nog even vermaakt in het kinderdeel in de verschillende springkussens/kastelen, maar was helemaal blij toen hij bij de Sunoco-stand een plaktattoo kreeg.

Maandag was het Labourday (of Laborday op z'n Amerikaans). In tegenstelling tot 1 mei in Nederland is het hier echt een vrije dag, maar vooral het laatste lange weekend voor de scholen weer beginnen. Een paar dagen geleden hadden we besloten op die dag toch maar Jespers verjaardag te vieren en een paar vriendjes uit te nodigen.

Door het lange weekend was uiteraard niet iedereen beschikbaar, maar we hebben toch overbuurmeisje Mary en klasgenootje Brecken weten te strikken. Aangezien het feestje pas vanaf 15.00 uur zou zijn, zijn we 's ochtends eerst naar Kelso Lake gereden voor een beetje fun in the sun. Konden we direct even Jespers PFD (Personal Flotation Device) testen: We hebben Jesper het water ingeslingerd en hij bleef drijven, de bon kan dus weg!

Weer terug thuis hebben we snel de laatste slingers opgehangen en zijn toen eerst naar de kelder afgedaald om Jesper ons kado te geven: een keuken! Hij vond het helemaal geweldig en we kregen hem met moeite weer naar boven voor de rest van de kadoos: een step, T-ball set, Mr. Potato Head, eten en pannen voor zijn keuken, DVD's van Thomas de trein en Shrek 3 (ja, die hadden we al eens gekregen, maar die had Jesper door midden gebroken), playmobil en een houten 'see & spell puzzle'.

Aangezien de twee gasten voor het feestje samen met hun broer/zusje en ouders kwamen was het toch nog redelijk druk. Nadat ze eerst binnen de boel op z'n kop hebben gezet, heb ik iedereen naar buiten gedirigeerd voor DE TAART en het cupcakes versieren. Al snel zaten de kids en hun kleding onder de chocola, maar ze hadden het naar hun zin. Ach, waarom hebben ze anders Wetties en wasmachines uitgevonden... Van de visite kreeg Jesper trouwens een Cars Doodle bord (zo'n magnetisch tekenbord; goede timing, de andere was net met het grofvuil meegegaan) en een setje dinosauriers.

Meer foto's van Jesper's verjaardag kun je op flickr bekijken.

Dinsdagochtend bleek dat het keukentje echt een goede keus was, want Jesper had amper zijn ogen open of hij was al in de kelder aan het spelen. Even na tienen hebben we Angela en Siger afgezet bij het Bronte Go Station: zij gaan vandaag Toronto verkennen en ontmoeten ons vanavond weer in het Rogers Centre voor Blue Jays - Minnesota Twins. De rest van de dag hebben Jesper en ik grotendeels in de kelder doorgebracht (lekker koel) en hij is er zelfs even in slaap gevallen. Vroeger dan verwacht kwam oppas Christie aan, zodat Martijn en ik niet al te veel van de wedstrijd hebben gemist.

Het begon bedroevend slecht en de Jays kwamen snel op een achterstand. Dat veranderde toen Angela en ik naar de fanshop gingen: We waren er nog niet binnen of de toeters gingen af voor een homerun voor de Jays (dat bleek achteraf de tweede te zijn, nr. 1 was blijkbaar al toen wij nog in de lift stonden). Kortom, toen wij eindelijk weer plaatsnamen op ons stoeltje was het een heel andere wedstrijd en de negende inning is niet eens uitgespeeld. Na de wedstrijd weer naar de fanshop om mijn personalized flashback friday shirt op te halen en een shirt voor Siger te kopen. Later dan nodig kwamen wij thuis en dit keer lag Jesper wel netjes in zijn bed.

Woensdag: creche en vrijwilligerswerk, dus Angela en Siger zijn samen naar Niagara Falls gereden in Martijns auto. Zelfs met hun geweldige gevoel voor richting zijn ze daar aangekomen en hebben later ook de outlet in Lundy´s Lane en zelfs de weg terug naar huis gevonden.

Donderdag zijn we eerst naar Crawford Lake gereden met z'n viertjes (Martijn moest gewoon werken - maandafsluiting): Iroquois dorp bekeken, beetje lacrosse gespeeld ?! en naar het meer gelopen. Daarna via het ziekenhuis (ik moest even laten zien waar ik 'werk') naar downtown Oakville gereden. Stukje Lakeshore gelopen, gelunched op Town Square bij het Star Scoops Café en ter afsluiting naar de speeltuin aan het meer. Voor de afwisseling thuis geBBQd.

Veel meer foto's op flickr.