Bills in Toronto

Een kleine 2 uur van Toronto ligt Buffalo, NY, waar de Buffalo Bills spelen, een Football team in de NFL. De komende 5 jaar spelen de Bills 8 wedstrijden in Toronto en ik heb kaarten voor de eerste drie wedstrijden. Donderdag was de eerste, vriendschappelijk tegen de Pittsburgh Steelers. Aangezien mijn Mexicaanse collega Yma een grote fan van de Steelers is (blijkbaar veel NFL op de Mexicaanse televisie) ben ik er met haar naar toe gegaan.


Het was een leuke belevenis en ik heb van Yma veel over de spelregels geleerd! De volgende wedstrijd is op 7 december tegen de Miami Dolphins, al zit ik dan waarschijnlijk in Nederland of Zwitserland. Yma heeft al -heel bescheiden- laten vallen dat zij dan de kaartjes wel wil overnemen.

Tobermory dag 4

Als we wakker worden is het zowaar droog en na het ontbijt breekt ook nog eens de zon door! Perfect weer voor een wandeling door weer een ander deel van het Bruce Peninsula National Park, Cyprus Lake, inderdaad vernoemd naar het eiland in de Mediterranee.

Vanaf Head of Trails (het hoofdpad) volgen we het Georgian Bay trail, dat ons via de makkelijke weg langs het meer en naar Georgian Bay en de Grotto zal leiden.

Cyprus Lake

Het grootste deel van het pad was vals plat en min of meer aangelegd, dus makkelijk beloopbaar. Binnen een half uur waren we bij de kust en toen moesten we nog een stukje klimmen/klauteren om bij het "leuke deel" te komen.

Indian Head Cove

Mooi zicht op de kenmerkende kustlijn -steile dolomietsteen rotswanden, een natuurlijke brug en het klapstuk: de Grotto! Maar waar is de ingang? Van een medewerker van BPNP hadden we eerder al gehoord dat je je 'gewoon' in een gat in de grond moest laten zakken: " Als je ergens mensen opeens ziet verdwijnen, dan moet je daar zijn". Nu was het nog niet zo druk en die grot zagen we wel, maar hoe we al die meters naar waterniveau veilig konden overbruggen?

Natural Arch

Een jochie van een jaar of 12 wist ons te vertellen dat we er zo ongeveer naast stonden... oke dan... Gelukkig kwam er net een familie met tieners naar boven, zodat we even de kunst konden afkijken (bagage er achteraan gooien enzo).

Martijn is voorgegaan en toen heb ik Jesper in het gat laten zakken. Ja, de oma's zitten nu met hartkloppingen, ik weet het! Maar uiteindelijk zag het er enger uit dan het was. De rest van de ca. 10 meter hoogteverschil was een kwestie van flink klauteren en toen waren we bij de grot. Snel een droog richeltje opgezocht, ver weg van de soms hoge golven die binnen kwamen denderen over de rotsen, en toen de bravoure-acts van de jeugd bekeken.

Na een half uur was het wel mooi geweest en wilden we weer terug. Probleempje: Jesper wilde niet weg en stribbelde nogal tegen. Ja, dan wordt de moeilijkheidsgraad direct veel hoger, maar we zijn veilig boven gekomen.

Jesper is ook weer helemaal zelf terug gelopen naar de parkeerplaats. Onze kleine trooper! We zijn onderweg geen beren of slangen tegen gekomen; had wel gekund, want de laatste twee weken zijn er 3 beren gesignaleerd. Gelukkig zijn die, net als slangen, nogal mensenschuw en met Jesper bij ons is de kans wel erg klein dat ze in de buurt komen. Voor de foto (en de sterke verhalen) was het natuurlijk wel stoer geweest...

Singing Sands

Aangezien Jesper de laatste twee dagen pogingen doet de tuin van Bob en Christine om te ploegen hebben we hem nog even meegenomen naar Singing Sands, zodat hij legaal met zijn schepje en emmertje aan de slag kon. Singing Sands hoort ook bij het BPNP en ligt aan Dorcas Bay (Lake Huron). Het strand heet zo, omdat "the sand blowing from the beach hums in the wind". Vanaf de parkeerplaats lijkt het een desolate vlakte, maar het is wel ideaal voor kinderen; ze kunnen hier heerlijk rondrennen en het water is erg ondiep, tot aan de eerste zandbank misschien een centimeter of 10 en ook daarna loopt het zeer langzaam af.

Na een korte tussenstop bij de B&B zijn we de weg achter het huis afgereden en toen het pad afgelopen naar weer een leuk baaitje met zicht op Flower Pot Island.

Burnt Point was ons aangeraden door Christine en het is inderdaad een mooie, rustige baai. Net als zoveel andere plaatsen op het schiereiland is deze plek vernoemd, dit keer naar een bosbrand. We hebben weer wat geklauterd, Jesper heeft met nog meer steentjes gegooid en toen was het ondertussen alweer 6 uur.

Jesper wil later bij de Blue Jays; pitcher lijkt hem wel wat

Gegeten bij de Bootlegger's Cove Pub aan Big Tub met zicht op de bootjes. Leuk voor Jesper die na deze drukke dag nog steeds zijn ogen kon open houden, ongelofelijk! Ze hebben hier trouwens erg lekkere hamburgers en goeie frietjes.

Morgen gaan we alweer weg, maar we kunnen zeker terugkijken op een geslaagde vakantie. We hebben alles kunnen doen dat we van te voren van plan waren. Een paar graadjes warmer had het nog lekkerder gemaakt, maar he, je moet iets te zeuren hebben!

Nog meer foto´s (+200) vind je op flickr.

NB. Alle nicknames van de locaties zijn vooral bij de lokale bevolking bekend. In onze B&B lag een geschiedenisboek van Tobermory met o.a. een overzicht van deze namen (en bijnamen van leden van de gemeenschap, waaronder de ouders van Bob). Eén plaatsaanduiding wil ik jullie nog meegeven:

Mrs. Munn's Bathtub

A curve in the road at which mrs Munn fell out of the buggy that her son was driving. It was during the wet spring weather and she fell into a deep puddle. When he turned around, she was sitting in water to her waist.

Tobermory dag 3

Ten eerste, om iedereen gerust te stellen: Vannacht rond 4 uur heeft er een zware explosie plaatsgevonden in een propaanfabriek in Toronto, maar dat is zeker 30 kilometer bij ons huis vandaan. In een straal van 1,6 kilometer van de fabriek zijn duizenden mensen geevacueerd en de snelwegen 400 en 401 waren bijna de hele dag afgesloten. Wonder boven wonder zijn er 'maar' 18 gewonden en 1 dode te betreuren (en die laatste komt waarschijnlijk niet eens door de explosie).

***

De dag begint voor ons hetzelfde als gisteren: Wakker geworden van de veerboot en het regent pijpestelen. Het ontbijt bestaat vandaag uit pancakes (door Bob gebakken), bacon en fruit. Even later zien we zowaar wat blauwe vlekken in de lucht en we besluiten de gok te wagen en een boottochtje te maken. Dus op naar de haven en de " Great Blue Heron V" - een glass bottom boat die ons door een deel van het Fathom Five National Marine Park zal varen.


Vanwege de wind is de tocht iets ingekort (1,5 in plaats van 2 uur), maar de toeristische hoogtepunten doen we wel gewoon aan. De route leidt ons eerst naar Big Tub om de scheepswrakken te bekijken en daarna via de Otter Islands naar Flower Pot Island, genoemd naar de twee geërodeerde stukken gesteente die als bloempotten langs de steile wanden staan.


Dit hele gebied maakt deel uit van de Niagara Escarpment en je moet het zien als een soort Grand Canyon die onder water staat. Maar, de tocht was leuk/mooi en we hebben het bijna de hele tijd droog gehouden. Jesper kon op het benedendek veilig rondrennen, dus daar hadden we bijna geen omkijken naar.

Terug in Tobermory bij de supermarkt verse gevulde wraps gekocht en die op een bankje in de haven (in de zon, jawel!) opgegeten. Daarna de ' boulevard' afgelopen en toen weer terug naar Bob en Christine om even buiten te spelen (Jesper) en een rondje te rennen (Martijn). Nu nog even besluiten wat en waar we vanavond gaan eten en dan hopen op nog een droge, liefst zonnige dag morgen.

NB. De naam Fathom Five National Marine Park komt van Ariels Song uit 'The Tempest' van Shakespeare:

Full fathom five thy father lies,

Of his bones are coral made;

Those are pearls that were his eyes,

Nothing of him that doth fade,

But doth suffer a sea change

Into something rich, and strange

Het Marine Park is ooit opgericht om alle scheepswrakken te beschermen tegen diefstal en beschadiging (en daarmee de toeristische industrie in Tobermory te beschermen). Een fathom is ook een nautische lengteaanduiding en komt overeen met 6 feet of 1.83 meter. Zo, dat is wel weer genoeg educatie!

Meer foto's van Fathom Five National Marine Park zijn te zien op flickr.

Tobermory dag 2

Een wekker heb je hier niet nodig: De veerboot Chi-Cheemaun (Big Canoe in het Ojibwe) vertrekt om 7 uur uit de haven en laat dat duidelijk horen!

Christine vertelde ons gisteren dat ze hier al weken geen regen hebben gehad -en het toch eigenlijk wel nodig hebben gezien de staat van het gras. Toen wij vanmorgen wakker werden bleken haar gebeden te zijn verhoord; het goot! Een paar uur en een heerlijk ontbijtje later klaarde het zowaar een beetje op en zijn we naar het visitor's centre van het Bruce Peninsula National Park gereden.

We hebben eerst de 20-meter hoge uitkijktoren beklommen en zijn daarna het visitor's centre zelf ingegaan. Dat is wel een aanrader trouwens: Ze hebben een heel interactieve tentoonstelling over de omgeving en ook voor kinderen is er genoeg te doen en te zien.

Omdat het nog steeds droog was hebben we de wandeling naar Little Dunks Bay gemaakt (ca. 1 km enkele reis). Mooie natuur en Jesper heeft er met stenen kunnen gooien. Als het de komende dagen nog een keer zonnig wordt, komen we wel terug om mooiere foto's te maken.

Nog een Nederlands gezin uit Toronto ontmoet die hier precies een maand later zijn komen wonen dan wij. Ze zijn nu op een camperrondreis (zie blog van de Familie Bronkhorst). De camper hebben ze van een particulier uit Mississauga gehuurd voor een aantrekkelijke prijs. Je begrijpt dat we even email-adressen hebben uitgewisseld!

Op de terugweg langs Big Tub Harbour gereden en bij de vuurtoren naar alle duikers gekeken - mensen en watervogels. Vanwege de regen hebben we de rest van de middag in het huisje doorgebracht. Gelukkig is onze suite heel ruim, dus hebben we geen opgesloten gevoel.

's Avonds naar het dorp gereden en gegeten bij The Lighthouse Restaurant & Tavern. De kaart zag er wel goed uit, prijzen ook, maar de inrichting liet nogal wat te wensen over. Het programma Restaurant Makeover zou hier nog een hele klus aan hebben.

Nu geloven we ook wel dat de mensen hier niet al te geinteresseerd zijn in mode en randverschijnselen. Is ook wel moeilijk als de eerste 'grote' stad op een half uur rijden ligt en je voor een beetje shoppingmall nog verder weg moet. Vroeger draaide de economie hier volledig op de (forel)vis- en houtindustrie. Maar toen de forellen verdwenen is het dorp overgestapt op toerisme en dus heeft het alles in huis dat de buitensport-liefhebber (duiken en wandelen) nodig heeft. Verder zijn er aardig wat restaurantjes en coffeeshops en een kleine supermarkt -wel met uitgebreid Sobeys assortiment trouwens.

NB. Wat wel zelfs in deze uithoek is doorgedrongen: tientallen smaken koffiebrouwsels. Nadat we twee keer lang in de rij hadden gestaan voor een ordinaire beker thee omdat ze uren bezig waren met het maken van 3 mocha-lattes of french vanilla achtige koffies, kwamen we erachter dat de afhaalpizzeria ook thee verkocht; niks wachten en het scheelde nog de helft ook!

Tobermory dag 1

Een paar dagen geleden had ik Jesper verteld dat we op vakantie zouden gaan en dat we dan in een ander huis zouden slapen. Dat veroorzaakte een beetje verwarring bij de kleine man, want hij vroeg of zijn bed mee ging en de bank en ... Nou ja, het leek erop dat hij dacht dat we gingen verhuizen. Uiteindelijk vond hij het wel spannend allemaal en hij heeft dan ook een stem gehad in welke boekjes en knuffels hij mee mocht nemen. Hij kon nauwelijks wachten tot we weg gingen.

We vertrokken vanmorgen rond 11.15 uur en reden 4 uur later Tobermory binnen. Onderweg heeft Jesper nog een half uurtje geslapen en de rest van de tijd heeft hij zich goed gedragen, dus de rit ging sneller dan we hadden gehoopt. In eerste instantie wilde Jesper niet bij Christine blijven, maar toen hij eenmaal het speelhuis in de tuin had ontdekt, was alles goed.

Nadat we de tassen hadden uitgepakt en Jesper het speelhuisje onveilig had gemaakt zijn we naar Little Tub Harbour gereden. Beetje rondgelopen, sfeer geproefd, bootjes bekeken en toen in de Crowsnest aan de kop van de haven gegeten.

Tobermory is een gehucht (3400 inwoners) en behalve dat het helemaal aan het eind van Bruce Peninsula (en BP National Park) ligt, is het vooral bekend van de twee scheepswrakken in Big Tub Harbour (en nog 24 andere in de nabije wateren). Ze noemen zich ook wel 'Scuba Capital of Canada' en er hangt inderdaad wel zo'n surf & turf sfeertje. Met Lake Huron links en Georgian Bay rechts zijn de watersportmogelijkheden hier divers.

Vanwege het tijdstip en de toch wel vermoeiende reisdag verder niets gedaan vandaag. Ik heb nog wel Martijn erop uit gestuurd om thee voor mij te kopen. Geen Tim's of Starbucks hier in het het dorp by the way!

Rattlesnake Point

Maandag 4 augustus is een Civic Holiday, dus we hebben een heerlijk lang weekend. Deze ´feestdag´ heeft trouwens geen speciale betekenis, maar is ooit ingesteld om de zomer te breken. En aangezien de gemiddelde Canadees maar 10 vrije dagen per jaar heeft, is elke dag meegenomen.

Wij hebben het weekend gevarieerd doorgebracht. Zaterdag eerst even snel naar IKEA -de nieuwe gids lag op de veranda en dan is het weer zó verleidelijk: we hebben een vloerkleed voor de kelder en een witte hoes voor de slaapbank gekocht. Nog steeds de slaapbank van Hans en Marian trouwens. Als jullie hem terugwillen... kom maar halen! De hoes past precies, dus het ziet er allemaal weer netjes uit. Ik kwam er ook achter dat de verhuizers de slaapbank niet goed in elkaar hebben gezet, dus daar moeten we nog even aan sleutelen.

Zo snel als Jesper toeliet hebben we de IKEA verlaten en zijn naar de splashpad in Coronation Park gereden. Totdat regen en onweer ons dwong weg te gaan hebben we heerlijk in het gras gelegen en naar Jesper gekeken. Op weg naar huis krentenbollen gehaald en aan het eind van de dag golfclubs voor mezelf gekocht. Maar dat had ik eerder al gemeld.

Zondag met allerhande ontbijt-zooi in onze gloednieuwe koeltas naar Lake Kelso gereden. Zon, zand/gras en water... wat wil een mens nog meer! Rond enen hadden we wel weer genoeg zon gehad. De rest van de dag hebben we thuis doorgebracht. Martijn is nog wel met Jesper naar een speeltuin geweest.

Vandaag hebben we onze Conservation Halton pas weer gebruikt: Die heeft zijn geld ondertussen wel opgebracht en hij is nog geldig tot maart. We zijn naar Rattlesnake Point gereden, daar waren we nog niet eerder geweest. Dit gebied ligt echt op de rand van de Niagara Escarpment en ziet er van een afstand wel spectaculair uit met z'n loodrechte hellingen. Er wordt hier ook veel geklommen en uiteraard zijn er mooie uitkijkpunten. Jesper had er ook zin in en is van uitkijkpunt naar uitkijkpunt gelopen/geklauterd. Toch zo'n 1.5 kilometer.


Op de terugweg voor Martijn bij The Bay in Oakville Place schoenen en leren slippers gekocht en voor Jesper bij H&M een wit t-shirtje; die gaan ze woensdag op school beschilderen. Gelunchd op het foodcourt met burgers & fries en een gezonde mango smoothie.

Ja, en dat was ons lange weekend. Tussendoor ook nog wat wassen gedraaid, want dat gaat ook gewoon door, helaas. Vrijdag gaan we 4 nachten naar Tobermory, het begin van de Niagara Escarpment. Dat moet een leuk en mooi dorp zijn, dus blijf lezen!

Golfen en babysitten

Vandaag voor Amanda ook maar alvast een setje gekocht: een Founders Club FLX 11-piece set, zonder putter, zonder tas, dus die hebben we er los bij moeten kopen. Tas gevonden van hetzelfde merk en dezelfde kleurstelling (met roze, schattig hè!), putter wel zelfde merk, maar andere kleur. Martijn is stinkend jaloers, want mijn set is misschien twee keer zo duur (maar nog steeds goedkoop), maar zeker ook twee keer zo goed. En ik heb echt een superluxe tas voor 'maar' $ 50.

Jesper vond het trouwens ook wel leuk bij Golftown; hij was niet weg te slaan bij de 'hockeysticks' en pikte alle balletjes af van klanten die putters stonden te testen. Ik kan hem geen ongelijk geven, die putter leek ook meer op een hockey stick dan op een golf club. Maar hoe hij in vredesnaam, tussen die honderden putters, precies die er uit pikte? En dan ook nog precies die van de Toronto Maple Leafs?

's Avonds zijn we voor het eerst sinds tijden met z'n tweeën uit eten geweest. Christie, de babysitter die we onlangs hadden gevonden, was lekker op tijd, dus liepen wij al rond half 7 door Oakville. Martijn had deze week al een keus gemaakt uit de vele restaurants hier en gereserveerd bij Julia's, een Italiaans/Mediterraanse keuken. Heerlijk gegeten (en teveel), maar na het dessert wilde ik toch wel direkt naar huis: Ik drink niet (meer) zoveel alcohol de laatste tijd, dus die ene cocktail vooraf en dat ene wijntje tijdens het eten voelde ik goed zitten. Om half 10 waren wij dus alweer thuis.

Christie lag lekker languit op de bank en Jesper ook.... Blijkbaar had hij weer een van zijn beruchte woedeaanvallen gehad en hij was, nadat hij eindelijk was gekalmeerd, op de bank in slaap gevallen. Christie durfde hem niet meer naar zijn bed te tillen, bang dat hij wakker zou worden en ons zou missen. Dat was dus een ontspannen avondje voor hen beiden! Gelukkig is Christie hierdoor niet ontmoedigd en komt ze over twee weken gewoon voor poging 2. Kunnen wij naar de verjaardag van collega Lorenz in Toronto.

Golfen en babysitten moeten binnenkort misschien ook worden gecombineerd. Om al die leuke clubs een beetje goed te kunnen gebruiken (en te weten wanneer welke uit de tas te pakken) moeten we een paar lesjes gaan nemen. Misschien op de maandag tijdens lunch; dat zou de goedkoopste optie zijn, maar anders in het weekend en dan moet Jesper zich een paar uurtjes per week met Christie vermaken. Worden ze vast wel vriendjes...