Nieuwe bolide

De integratie in de Noord Amerikaanse suburb is bijna compleet. Het 2e kind is onderweg, Jesper zit op soccer en binnenkort ook op blastball (eerste vorm van baseball) en vanaf deze week hebben we ook de auto die daar bij hoort. Alleen de golden retriever missen we nog.

Er zijn mensen die er een sport van maken elke keer dat ze hun auto voor de jaarlijkse beurt wegbrengen, met een nieuwe thuis komen. Wij krijgen een tweede kind, dus hebben we een grotere auto nodig?! Onzin natuurlijk, al heeft het er wel wat mee te maken. Want met twee kinderstoeltjes op de achterbank blijft er weinig (zeg maar geen) ruimte over voor alle kraamvisite.

Bowling, bowling, bowling...

Nadat een eerdere afspraak niet doorging omdat wij onverwacht in Halifax zaten, zijn we zaterdag met de familie O'Connor gaan bowlen in Burlington.

Jesper, Aidan en Wesley zijn eerst 10 keer het hele etablissement door gerend, voor we eindelijk de charmante schoenen konden aantrekken "papa, we hebben dezelfde" en beginnen.

Wintersport???

Het is voor de zesde dag op rij stralend mooi weer. In de zon en uit de wind is het gewoon warm; geen weer om binnen te blijven zitten, dus we trekken er op uit.

Op naar de sneeuw! Zo'n 20 minuutjes rijden bij ons vandaan ligt Glen Eden, een mini-skigebied - zomers zijn we al vaker aan de andere kant van de parkeerplaats geweest, Lake Kelso. Voor de geoefende, fanatieke skiër is het niet uitdagend, maar een bunny hill is het ook niet (12 pistes en 5 liften).

Halifax februari 2010

De haven van Halifax

Eindelijk zijn Jesper en ik in een andere Canadese provincie geweest! Normaal gesproken geen aanrader in dit jaargetijde, maar aangezien de familie Wanningen er nu twee maanden verblijft (en we deze zomer waarschijnlijk niet ver komen gezien de gezinsuitbreiding) heeft Martijn toch maar een business trip aangevraagd. En dus vlogen we vrijdagmiddag 19 februari naar Halifax, Nova Scotia, toch nog bijna twee uur vliegen van Toronto.

Paint the rink pink

Danielle, ik en onze 3 kinderen

Danielle en ik met onze 3 kids

Op de avond van de opening in Vancouver - de vlag wordt binnen gedragen terwijl ik dit schrijf- zijn wij weer met het vaste gezelschap naar de St Mike Majors geweest voor een hockey wedstrijd. Vanuit de KN box had Jesper binnen 3 seconden gezien dat het ijs een andere kleur had. Kort daarna was ook duidelijk dat een groot deel van het publiek dezelfde kleur droeg, de Majors andere shirts hadden en zelfs de referees zwart-rose gestreepte shirts aanhadden. Welkom bij de derde Pink Ribbon night van de St Mikes!

Het was weer een gezellig avondje met Pavan, Yma, Nancy, Aidan plus familie en wij. Vanaf 9 uur hebben we in de box ook naar de opening van de Olympische Spelen gekeken waarbij wij allemaal ons eigen land hebben zien binnen komen.

NB. In Noord Amerika zijn ze gek op dit soort thema avonden voor het goede doel: De Toronto FC speelde dit seizoen al twee keer in het roze, er was een week waarin het MLB baseball roze was (incl bats) en de NFL was ook een week roze getint.

The one with the Apothecary Table

Ruim 10 jaar nadat Rachel voor Phoebe verzweeg waar zij haar salontafel had gekocht*, hebben wij ons eerste meubelstuk bij de Pottery Barn gekocht!

Bij de PB Kids weliswaar; het gaat om een boekenkastje voor Jesper. Op de website had ik nog een aantal dingen gezien die ik wel wilde hebben, maar die stonden of helemaal niet in de winkel, of ze waren niet op voorraad in het magazijn.

Het is duurder dan bij onze Zweedse vrienden, maar de prijs/kwaliteit verhouding is nog steeds erg goed. Nu heeft hij tenminste een stevige kast van echt hout die hopelijk jaren meegaat en ook een iets klassiekere uitstraling heeft. Erbij een paar canvas 'emmers' in de kleuren rood en blauw om wat klein speelgoed in te doen. Helaas was het wel net als bij IKEA zelf monteren, maar ook hier weer zag je meteen het kwaliteitsverschil.

We hebben ook direct gekeken op de baby-afdeling en een lijstje gemaakt voor Martijn. Ze hebben er zoveel leuke spullen, je wordt er echt hebberig van!

* Friends episode 6.11: The one with the Apothecary Table

Orange Tigers

De laatste weken staan vooral in teken van het grote wachten: Jesper kijkt elke dag hoopvol naar buiten of het nu eindelijk echt gaat sneeuwen. Nadat wij hier 2 winters hebben mee gemaakt met aardig wat sneeuw is het deze winter bijna sneeuwloos; we hebben totaal maar een paar centimeter gehad, zelfs in NL is er meer sneeuw gevallen! De laatste week is het wel weer koud genoeg voor sneeuw (gisterochtend -20 bij het wakker worden), maar meer dan wat verdwaalde flurries hebben we niet gezien.

Vorige week zondag was de eerste wedstrijd van het winterseizoen van Jesper's voetbal. De club was Martijn vergeten als coach aan te stellen en nu heeft Jesper dus een nieuwe, vreemde coach. Helaas moet hij hier nog erg aan wennen; hij vindt het helemaal niets dat papa niet meer in het veld is en heeft dus vooral langs de kant gezeten. Bij een nieuw seizoen hoort hier ook een heel nieuw team, maar gelukkig wel met een vriendje uit de straat (Jacob) erbij.

De nieuwe coach is een echte Noord Amerikaanse soccer mom en zij heeft direct een yell en bijnaam verzonnen voor het team. Tja, daar had de vorige coach nooit aan gedacht (wel door ondergetekende gesuggereerd, maar nee, dat vond meneer niet nodig). Maar het zijn dus de Orange Tigers geworden, al zat Jesper vanmiddag heel zachtjes, tijdens het in elkaar zetten van een Ikea kastje, de Orange Penguins aan te moedigen. Misschien teveel NHL hockey gekeken met papa?